พัฒนากรพาไป บ้านริมห้วย

แม่ที่ผมจดจำ (๑) สรรณ์ญา กระสังข์ ในฐานะ ที่เป็นลูกชายคนเล็ก หรือลูกที่กำเนิดขึ้นโดย ไม่ได้ตั้งใจของครอบครัว ผมมีอายุห่างจากพี่ ๆ นับ ๑๐ ปี ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้ผมมีอุปนิสัย ที่ติดแม่ กลับจากโรงเรียน สิ่งแรกต้องได้พบหน้า แม่ก่อนลำดับแรก จึงค่อย ๆ ไปทำอย่างอื่น เมื่ออายุครบเกณฑ์ (๖ ปี) ต้องเข้าโรงเรียน ผมประกาศเจตนาตั้งแต่ ต้นแล้วว่า หัวเด็ดตีนขาดอย่างไร ก็จะไม่ไปเรียน สาเหตุ เท่าที่จดจำได้ คือ ความกลัว และไม่อยากห่าง ครอบครัว ผมรู้สึกกลัว พระอาทิตย์ขึ้น ไม่อยากให้เช้า ไม่อยากไปโรงเรียน ผมคิดเสมอ และเตรียมการไว้ทุกวันว่า เช้านี้ จะไปเล่นไปหลบ เสียที่ไหน ดี ให้พ้นสายตาของแม่ ที่เดินหาผมทุกเช้า หาข้าวหาน้ำให้กิน เพื่อเตรียมตัว ไปโรงเรียน บางครั้ง บางที แม่ก็มีไม้เรียว ที่สามารถ หาได้ คว้า มาตีผมเพื่อบังคับ ให้ไปโรงเรียน ชีวิตผมเป็นเช่นนี้ ไม่ยอมไปเรียน นาน นับปี แต่แม่ก็ไม่เคย ลดละ ความพยายาม ที่จะหาวิธีการจัดการให้ผมไปโรงเรียนในทุกๆเช้า แม่ที่ผมจดจำ(๒) สรรณ์ญา กระสังข์ ความพยายาม ชื่อเสียงของผมดังกระฉ่อน ไปทั้งโรงเรียนบ้านขี้นาค ทุกคนรู้ดีว่าทุกๆเช้า ผมจ...

การจัดการหนี้สินครัวเรือน            กล่าวถึงปัญหาหนี้สินในชนบท เป็นปัญหาหนักอกของผู้คนเป็นอย่างยิ่ง นับวันหนี้สินจะเพิ่มพูนงอกเงยขึ้น พิจารณาถึงสาเหตุของการเป็นหนี้ นั้น แต่ละครอบครัวอาจมีที่มาของมูลหนี้ที่แตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับสภาพและบริบทที่ครัวเรือนเป็นอยู่ ในมุมมองของผู้เขียน เห็นว่าสภาพหนี้สินและวิถีการจัดการหนี้สินเข้าข่ายที่น่าเป็นห่วงและกังวลยิ่งนัก             หมู่บ้านในชนบทไทย ในวันนี้ มีองค์กรทางการเงินชุมชนขนาดเล็กที่อยู่ในชุมชนจำนวนไม่น้อย ที่มาขององค์กรการเงินขนาดเล็กเหล่านี้ เกิดขึ้นใน ๒ ลักษณะ ทั้งที่เป็นองค์กรจัดตั้งโดยรัฐ และองค์กรที่เกิดจากการรวมตัวกันของภาคประชาชนในพื้นที่ องค์กรทางการเงินเหล่านี้ ส่วนมากเป็นกองทุนหมุนเวียน ที่ส่งเสริมเรื่องราวการออมเงิน การกู้ยืมเงิน และการนำเงินกู้ไปใช้ในการประกอบอาชีพเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนเอง ท้ายที่สุดองค์กรเหล่านี้เองที่เป็นเจ้าหนี้ของชาวบ้านในพื้นที่ นี่ยังไม่นับรวมถึงเจ้าหนี้รายใหญ่ ที่เป็นสถาบันการเงินเฉพาะก...

สุดสัปดาห์  ที่แล้ว  ผมมีโอกาสไป  เชียงคาน  จังหวัด เลย ไปทำงาน นะครับแต่ก็มีเวลาพอสมควร สำหรับการเข้าไปทำความรู้จักเมืองเชียงคาน มนเสหน่ห์ .....เชียงคาน  อยู่ที่ไหนกัน  เมือง.......เคียงโขงที่บ้านเรือนเลาะริมฝั่งโขง ไปยาว ๆ  สลับภูเขา ...อีกฝั่งตรงข้าวก็ชายแดน  สปป.ลาว ที่ถนนคนเดิน เชียงคาน  ในเย็นวันศุกร์  ผมเดินเลียบเลาะ  สังเกตวิถีผู้คนเชียงคาน ที่นี่ พยายามรักษาศิลปวฒนธรรมแบบ เดิมๆ  ไว้ บ้านเรือน

           การเปลี่ยนแปลงของสภาพทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้น ล้วนส่งผลกระทบต่อ วิถีชีวิตความเป็นอยู่ของเกษตรกรไม่ทางตรงก็ทางอ้อม โดยเฉพาะราคาผลผลิตทางการเกษตร ซึ่งเป็นที่พึ่งของเกษตรกรบ้านเรา ถ้าปีไหนราคาผลผลิตดีมีราคา ชีวิตเกษตรกร ก็มีความหวัง   มีผลกำไรได้นำเงินไปใช้สอย ไปลงทุน ไปชดใช้หนี้สิน พืชเศรษฐกิจที่สำคัญที่เกษตรกรบ้านเรานิยมปลูก คงหนีไม่พ้น   ข้าว อ้อย ยางพารา หลังจากฤดูกาลทำนา บางแห่งก็นิยมปลูกมันสำปะหลัง บางทีก็เรียกว่า   มันซิ่ง ที่เรียกว่ามันซิ่งเพราะปลูกหลังนาอายุเพียง   ๓ เดือน ก็เก็บเกี่ยวผลผลิต ปีนี้ถือว่าเป็นปีที่ราคาผลผลิตตกต่ำอย่างต่อเนื่อง   นับตั้งแต่ข้าว มันสำปะหลัง ยางพารา   มีเพียงราคาอ้อย เท่านั้นที่ยืนระยะ รักษาราคาที่สมน้ำสมเนื้อให้เกษตรกร ได้ชื่นใจ เมื่อราคาผลผลิตราคาตกต่ำเช่นนี้ จึงได้เห็นภาพของเกษตรกรที่ต้องปรับเปลี่ยน กระบวนการผลิต ทั้งในแง่การลดต้นทุนการผลิต หรือการผลิตพืชชนิดอื่นให้มีความหลากหลายเพื่อประกันความเสี่ยงให้แก่ตัวเอง เพื่อสามารถอยู่รอดได้ในสถานการณ์ปัจจุบัน   ...